September 13, 2009

Brings back memories...

เมื่อวันก่อนได้มีโอกาสไปดู Resident Club ที่นึงใน Florence
แล้วเจ้าของเค้าก็พาเข้าไปในห้องๆนึงที่กำลังปรับปรุงอยู่
ความสำคัญของห้องนี้ก็คือ...
เป็นห้องที่ผลงาน Opera ชิ้นแรกได้ถูกเขียน และแสดงเป็นครั้งแรกของโลก




อบอุ่นดีนะครับบรรยากาศ... ทำให้นึกถึงอะไรหลายๆอย่างที่ผ่านๆมา
เดี๋ยวเดือนหน้าจะไปดู Opera ที่ Milan...
ถ้าได้ไปด้วยกันก็ดีสินะ ^^

ส่วนวันนี้นั่งรถไฟไปเที่ยวทะเลมา
เหมือนเดิมครับ... มาด้วยกันก็คงดี :)



August 31, 2009

A Moment of Romance...




วันนี้ตอนเย็นๆคำ่มาออกมาเดินเล่นแถว Ponte Vecchio
ก็เหมือนทุกๆวันที่จะมี Live Music มา Perform บนสะพาน
แต่แตกต่างจากทุกวันตรงที่วันนี้เรามานั่งฟังเหมือนคนอื่นๆ

พอหย่อนก้นลงตรงขอบถนนบนสะพาน Ponte Vecchio ปุ๊ป
โลกทั้งโลกก็เปลี่ยนไปทันที...
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเสียงกีตาร์ เสียงเพลง เสียงดนตรี
หรือผู้คนรอบๆกายที่นั่งกอดกันเป็นคู่ๆ
หรือท้องฟ้าสีส้มอมม่วงเวลาพระอาทิตย์กำลังตกดินกันแน่
ที่ทำให้ความรู้สึก Romantic มันแผ่กระจายได้ขนาดนี้

บางทีการที่คนคนนึงจะดื่มด่ำความ Romantic คนเดียวมันก็ไม่ผิดนะ
แน่นอนล่ะว่าต้องคิดถึงใครบางคนอยู่ด้วย
แต่ถ้าคิดจนน้ำตาเริ่มจะไหลก็คงจะผิดสินะ...

แล้วเราก็ลุกออกมาแล้วเดินต่อไปตามเส้นทางที่ควรจะไป...

August 24, 2009

Traveling along the road of the past and the future...

Finally, I'm back to the same old "new" life in Florence!
It is now the time to leave everything behind and start it all over again.
All the paths to walk don't look the same anymore.
They are so insecure and scary, only god knows where they lead.
The destination I've been heading doesn't exist any longer.
All I know is that I have to keep on walking on a random path
and see for myself where I would end up.

Why is it so hard to lift my foot up? What is holding me back?
Why the pieces of memories are flying around, haunting me?
And why can't I just let go???

Nothing matters any more...
I will do whatever I should do to make you happy.
Forget about me, it doesn't matter. For all I care, I won't forget about you.

Have to say goodbye to everything I used to know,
and welcome new things that I don't really wanna know...

Who knows, one day our path might cross again.
But that day, I have to act as if we were strangers, haven't I?

August 10, 2009

เอามาจาก Journal ใน hi5

คราวนี้ที่จะทำได้ก็เพราะเราไม่ใช่คนเลือก...
ทำให้เค้ามาแล้วทุกอย่าง ทำไมจะทำให้เค้าสบายใจไม่ได้ล่ะ
ก็ในเมื่อเวลาทุกวินาทีของเค้ามีค่าเกินกว่าที่สวะอย่างเราจะไปขวาง
ก็แค่ปลีกหัวเน่าๆออกมาจากสายตาก็เท่านั้นเอง

คราวนี้คงจะไม่ต้องลำบากใจแล้วนะครับ...
คราวนี้คงจะได้ทำทุกอย่างตามที่ต้องการแล้วนะครับ...
ขอโทษนะที่สำคัญตัวผิด คิดว่าอะไรๆมันจะเหมือนเดิม
ตอนนี้รู้แล้วว่าควรอยู่ตรงไหน และควรทำตัวยังไง

ขอบคุณนะ สำหรับความทรงจำทั้งหมดที่ผ่านมา
แต่พูดไปก็เท่านั้น เค้าคงไม่คิดที่จะจำอยู่แล้ว
เอาเป็นว่า... หัวใจที่ให้ไป ยังไงมันก็แตกๆไปแล้ว
ก็ปล่อยมันไว้อย่างนั้นแล้วกัน... ขอฝากขยะไว้หน่อยนะครับ
แล้วอย่ามีหมาหน้าไหนคิดจะได้มันไปอีก

กูจะไม่มีวันทำอะไรให้ใครด้วยความรักอีก
เพราะกูไม่มีหัวใจ จำเอาไว้เลย...

July 27, 2009

Graduation Photoshoot

ว่าจะลงรูปก็ยังไม่ได้ลงอยู่ดี แหะๆๆ

เอาอันนี้ก่อนแล้วกัน มาถ่ายรูปกันครับ^^

July 16, 2009

Happy Yesterday... เวลาผ่านไปเร็วเนอะ ว่าไม๊?

ไม่ได้เขียน blog นานเลย...

เมื่อวานเป็นวันที่มีความหมายสำหรับเรามากเลย

ก็เลยออกไปเดินเล่น แต่งตัวดีๆ ทานอาหารดีๆ แล้วก็ดู Harry Potter

ก็ต้องมีฉลองกันหน่อย แต่ก็เป็นการฉลองปลอบใจตัวเองซะมากกว่า >.<

ที่ผ่านๆมาไปนู่นไปนี่มาเยอะแยะเลย

เอาไว้ว่างๆ จะเอารูปเก่าๆมาให้ดูละกันครับ...

July 03, 2009

I'm so tired of breathing...


เป็นคนที่ยืนอยู่ข้างเธอคอยดูแล อยู่เมื่อเธอเหงาใจ

เป็นเพียงคนหนึ่งที่เธอเห็นแล้วผ่านไป เธอ เธอรู้รึปล่าว

ในใจมีเธอทำเพื่อเธอเพียงคนเดียว แต่ก็เท่านั้นเอง...

เป็นลมเบาๆที่เธอนั้นไม่เคยเห็น เธอไม่เคยมองมาที่ฉัน


ไม่ได้ขอให้เธอมารัก ไม่เคยขอให้เธอห่วงใย

แค่อยากรู้เรื่องที่ค้างในใจ อยาก อยากจะถามเธอ


ถ้าคนอย่างฉันตายจากไป เธอเศร้าใจรึปล่าว

หนึ่งคนที่ข้างเธอยามเหงา มันมีค่าสักแค่ไหน สำหรับเธอ


เดินเพียงลำพังเพราะฉันมันตัวคนเดียว เธอไม่เคยสนใจ

ยังมีเพียงเธอและจะรักตลอดไป ต่อให้ใจเธอไม่มีฉัน


ไม่ได้ขอให้เธอมารัก ไม่เคยขอให้เธอห่วงใย

แค่อยากรู้เรื่องที่ค้างในใจ อยาก อยากจะถามเธอ


ถ้าคนอย่างฉันตายจากไป เธอเศร้าใจรึปล่าว

หนึ่งคนที่ข้างเธอยามเหงา มันมีค่าสักแค่ไหน สำหรับเธอ